Respect …

ik hoor de laatste tijd van veel mensen dat ze respect voor me hebben. Dat ze me bewonderen dat ik gewoon maar doorga, en het toch maar even allemaal doe zonder in te storten. Ik vind dat ik daar geen respect voor hoor te krijgen, ik vind dat namelijk doodnormaal. Net zoals ik het normaal vind om andere/oudere/vreemde mensen met U aan te spreken, of op te staan voor een invalide/zwangere/oudere persoon. Natuurlijk voel ik me gevleid door de complimenten, maar voor mij is het doodnormaal.

Ik zorg voor mijn kinderen omdat die (nog) niet bij machte zijn om voor  zichzelf te zorgen. Er is niemand die de zorg overneemt als ik er even geen zin in heb. Ik heb hen op de wereld gezet, dus ik zorg zelf voor ze. Niet de school, niet de buitenschoolse opvang, nee, dat doe ik zelf. Ik ben moeder en heb mijn kinderen lief en zal voor hen vechten gelijk een leeuwin voor haar welpen .. en zoals ik ooit ergens eens op Facebook las ..

Moeder worden is een gunst, Moeder zijn een hele kunst. Ik ben nog steeds bezig om mij die kunst machtig te maken, en ik hoop dat ik over twintig jaar kan zeggen dat ik het onder de knie heb. Dat ik mijn kinderen heb opgevoed tot zelfstandige mensen die respect hebben voor anderen, en die bij als het nodig is voor zichzelf kunnen zorgen en voor zichzelf kunnen en durven op te komen.

Laat een reactie achter