Een diagnose als sleutel …

Een paar dagen terug kwam ik op de website Leven met autisme de volgende tekst tegen:

Een diagnose is geen label.
Een diagnose is geen etiket.
Een diagnose is geen stempel.

Een diagnose is een wegwijzer bedoeld om je handvatten te geven om om te gaan met alle obstakels die je tegenkomt.
Een diagnose is een opengaande deur naar de benodigde behandelingen.
Een diagnose is een opengaande deur naar begeleiding.
Een diagnose is soms gewoon nodig.

Ik ben blij met mijn diagnose ADHD. Het zorgt ook wel eens voor strubbelingen maar zonder mijn ‘etiketje’ had ik nu geen hulp in de huishouding gehad. Ik heb het afgelopen jaar geleerd om mijn huishouden zodanig in te delen dat ik het straks op een dag weer zonder hulp kan. Zonder mijn stempeltje zou ik ook geen hulp krijgen om beter met het gedrag van Jan om te leren gaan. Want hoewel hij (nog) geen diagnose krijgt van de kinderpsychiater is hij qua ADHD wel erfelijk belast. Juist hier thuis zit hij zichzelf in de weg, kan de rust niet vinden om ergens langer dan vijf minuten mee te spelen en vertikt hij het om te luisteren.

Op school doet hij het meer dan prima, en daar ben ik hartstikke trots op maar het is ook lastig om zo tot een duidelijke diagnose te komen. Terwijl ik hem met een diagnose beter zou kunnen begeleiden, omdat er meer deuren open zouden gaan. Hopelijk zien artsen binnenkort ook in dat een diagnose niet meteen een stempel is, maar wel de sleutel tot de juiste hulp. Ik heb op mijn 34e eindelijk de sleutel tot m’n eigen hulp in handen gekregen, nu heb ik de sleutel voor Jan nog nodig ….

adhd_loesje

Laat een reactie achter